Het
#Elsfest.
Ooit hadden mijn dochters, toen ze nog in de lagere klassen van de middelbare school zaten ( ach ja, kon die tijd nog maar weer een keer over ) allerlei dieren in huis, waarbij ratten en dwerghamsters de voorkeur hadden. De ratten stierven meestal aan afzichtelijke tumoren, en de dwerghamsters werden er in rap tempo doorheen gejaagd door kat Thijs, die naast een voorkeur voor Barbie-beentjes ook grote interesse in dwerghamsters bleek te hebben. Je kon het honderd keer zeggen van "Heb je het kooitje wel goed dicht gedaan?", maar u weet hoe dat met pubers gaat. zo kon het gebeuren dat ik 's avonds laat nog bij een kennis een dwerghamster moest uitzoeken die nog het meest op een zojuist opgegeten exemplaar leek om die vervolgens in terug in het kooitje te plaatsen in de hoop dat de dochter de volgende morgen niets zou merken. Dat bleek gelukkig te werken.
Een andere dochter had het opmerkelijke idee om eens te kijken hoe fijn haar hamster het bij een van de ratten zou hebben, zodat wij vervolgens vergezeld van een krijsende dochter spoorslags naar de dierenarts moesten om daar de hamster met een van links tot rechts opengesneden keel te laten opereren. Sommige beesten gaan nu eenmaal niet samen, en dat geldt eigenlijk ook voor mensen.
Wanneer je in een klein kooitje steeds meer mensen of dieren ( of allebei ) propt, gaat dat op enig moment wrijven en volgen schermutselingen, zeker als al die bewoners ook nog eens totaal verschillende opvattingen en gewoontes hebben, ook al is het allemaal nóg zo goed bedoeld. En het wordt nog vervelender als degenen die het kooitje en de bewoners moeten verzorgen steeds vaker fluitend de andere kant opkijken om zo niet met hun eigen falen geconfronteerd te worden.
Het verloop van het Elsfest lijkt overigens heel sterk op het verloop van het huidige kabinet, of wat daar nog van over is. De kooibewoners die op dit kabinet hun hoop hadden gevestigd kwamen steeds meer bedrogen uit en waren ook niet bij machte om zich op een degelijke wijze te organiseren om hun stem te laten horen. Ze misten er de ervaring, de kennis en de opleiding voor, en bovendien misten ze de steun van de media in de vorm van de NPO en grote kranten als Trouw, NRC, en Volkskrant. Zelfs de Partij voor de Dieren, van wie je toch de grootste steun zou verwachten, liet de ongeorganiseerde dwerghamsters in de steek.
Het is een prima leven wanneer je een hoogopgeleide dwerghamster bent; je hebt een goede baan, je hebt een goed salaris, je woont in een mooi huis wat je goed kunt betalen, je kunt je allerlei leuke extra’s veroorloven, je kunt je zorg makkelijk betalen , diverse malen per jaar mooi en ver op vakantie, je woont in een nette buurt, en je hebt de luxe om alle onrecht in de wereld aan de kaak te stellen omdat je er zelf niet of nauwelijks mee te maken hebt. Je hebt vrienden die er hetzelfde over denken, en de kranten en bladen die je leest en allemaal kunt betalen bevestigen jouw wereldbeeld, de komieken waar je om lacht doen precies hetzelfde en de programma’s waar je naar kijkt stemmen ook geheel overeen met wat jij vindt. Tevens weet je dat jouw kinderen naar een prima school gaan in een nette buurt, en dat zij daar van hun docenten dezelfde meningen horen als die jij bent toegedaan, nog eens versterkt door programma’s en lespakketten die op je kinderen gericht zijn.
Je stemt dus het moderne links, want dat komt helemaal met jouw visie overeen, en samen kom je op voor het armere deel van de wereldbevolking, je geeft aan goede doelen ( je kunt dat ook ook prima aftrekken ) je leeft mee met arme zielige en onderdrukte Palestijnen, je staat in een welkomstkoor te zingen voor binnenkomende vluchtelingen, waarvan je er het liefst zoveel mogelijk wilt hebben omdat ze niet bij jou in de kooi komen maar in die andere kooi, ver bij jouw leefwereld vandaan, en je beseft dat jouw kooi eigenlijk een gouden kooi is, en dat wil je graag zo houden. Je beseft dat er niet één kooi is, maar dat er twee verschillende zijn. Jouw eigen gouden kooi, waarvan het deurtje altijd open staat, en die andere kooi, van roestend ijzer, die steeds voller wordt.
Op feesten en partijen maak je grapjes over het gewone volk, hun gezeur, hun geklaag en hun tokkie-gedrag, en je vindt hun zorgen allemaal typerend voor extreem-rechtse wappies, en je vindt je eigen dédain helemaal geen dédain maar juist een uiting van beschaafdheid, weldenkendheid en intelligentie, iets wat al die anderen maar een beetje missen met hun domme geklets en geschreeuw.
Jíj hoort niet de hele dag door via de media dat je een Trumpfan bent, dat je een fascist bent, dat je racistisch bent, dat je dom-rechts bent en dat je je eigen demonstraties verpest.
Jij hoort uitsluitend je eigen meningen uit je eigen veilige kring met gelijkluidende meningen. Gelukkig hoef je niet te snappen dat al die anderen heel andere zorgen hebben, dat die geen geld hebben om uit een verpauperende buurt te verhuizen, dat die wel wat anders aan hun hoofd hebben dan zorgen om het klimaat en om hoe het er aan toegaat aan Verwegistan.
Jij kunt altijd even weg uit je kooi, zeker als het allemaal wat te vol wordt. Je hebt daar alle mogelijkheden voor.
En je bent geschokt, net als al je vrienden, door de gebeurtenissen op het Elsfest, net zo geschokt als de leiders van de politieke partijen waar jij natuurlijk op stemt, en net zo geschokt als de kranten die je leest en de programma’s die je kijkt.
Maar wat je niet in de gaten hebt, is dat die andere dwerghamsters zich steeds machtelozer gaan voelen, zich buiten gesloten gaan voelen, zich niet meer serieus genomen gaan voelen, en zich tenslotte geheel van jouw wereld gaan afkeren, steeds meer dwerg in plaats van hamster, en dat ze niet weten hoe ze dat gevoel en die woede moeten kanaliseren in een ordelijke demonstratie.
Dat ze – als ze al gaan stemmen, want waar zou je dat eigenlijk nog voor gaan doen – stemmen op partijen die eigenlijk vaak helemaal geen deel uitmaken van hun gedachtengoed, maar waar ze zich nog wel enigszins gehoord bij voelen.
Wanneer die partijen dan vervolgens 24 uur per dag aan alle kanten worden afgezeken, beschimpt en belachelijk gemaakt door de heersende media, want wie de media beheerst heeft de uiteindelijke macht, dan volgt uiteindelijk chaos, en die chaos is precies waar de klasse die hier al jarenlang de dienst uitmaakt, baat bij heeft en van gaat profiteren straks bij de verkiezingen. Want zij kan zeggen, dankbaar voor dit geschenk uit de hemel: “Zie je wel, het wordt nooit wat met rechts, laat ons nou maar de baas zijn in dit land”.
En zo heeft het Elsfest ongewild meegeholpen aan het in stand houden van die ene gouden kooi, waar het prima toeven is als je de macht hebt, en aan het nóg voller worden van die andere kooi, de kooi die steeds verder van de heersende klasse vandaan lijkt te staan, aan de andere kant van de steeds wijder wordende kloof, de kooi die steeds vaker geheel vergeten lijkt te worden, en die blijkbaar niet vol genoeg kan zijn en waar ratten als hooligans en Antifa het verpesten voor uiteindelijk goedbedoelende Els, voor hen die niet bij machte zijn zich te verdedigen en die daardoor steeds meer ongedierte aantrekken.
Proteststemmen, zoals ik ook de laatste keer heb gedaan, gaan straks niet meer helpen. De kloof is dan te groot, en de roestige kooi, waar alle speeltjes uit zijn weggehaald, waaruit al het vertrouwde is gecanceld en verdwenen barst uit zijn voegen. De dieren worden beesten.
Is er nog een dierendokter zonder oogkleppen in de vergaderzaal?
