دانشجوی دانشگاه تهران بودم. این رو اونجا دیدم. توی خوابگاه. تیر بود، هجدهم.

برای کسانی که مدعی ایران‌دوستی ولی خواهان پایان جنگ هستند: ژنرال متیس، وزیر جنگ پیشین و فرمانده پیشین سنتکام: "برای آنالیز حکومت جمهوری‌اسلامی، سی‌آی‌ای از مدلی استفاده می‌کند که احتمال سقوط حکومت‌های اقتدارگرا را پیش‌بینی می‌کند. این مدل بیش از ۷۰ شاخص دارد، ولی یک شاخص وزن‌اش سنگین‌تر از همه موارد دیگر است: "آیا رژیم حاضر است برای ماندن مردم خودش را در مقیاس صنعتی قتل‌عام کند"؟ رژیمی که این شاخص را داشته باشد هرگز [از داخل] ساقط نخواهد شد". پس از قتل‌عام دی‌ماه هر نوع صحبت از مبارزه مدنی خیانت به مردم و مشارکت در قتل‌عام‌های بعدی است.

جنگ را معمولاً با صدا می‌شناسند. با انفجار، با آژیر ، با فرو ریختن ساختمان‌ها. اما یک‌جایی از جنگ هست که به ظاهر صدا ندارد. جایی که چیزی نمی‌ترکد، فقط «می‌ریزد». بی‌هیاهو، آرام، غیرقابل بازگشت. صدایی که از آجرهای خشتی و دیوارهای کاهی، کاشی‌ها و آیینه‌کاری‌ها فرو می‌ریزد و نابود می‌شود همانند جان آدم‌ها  صدا دارد. در این جنگ، از اسفند تا حالا، فقط آدم‌ها نبودند که زیر آوار رفتند. چیزی دیگر هم، همزمان، ترک برداشت؛ چیزی که نه خون دارد، نه فریاد، اما وقتی آسیب می‌بیند، وجود آدم درد و آه می شود؛ دردی‌ست که دیرتر و عمیق‌تر خودش رانشان می‌دهد: حافظه.   عددها می‌گویند بیش از صد اثر تاریخی ایران در بمباران جنگندهای آمریکا و اسرائیل آسیب دیده‌اند. اما این عدد، وقتی معنا پیدا می‌کند که اسم‌های این آثار و اماکن تاریخی را بشنویم.   در تهران، این آسیب پراکنده است، اما واقعی. در شمال شهر تهران ، مجموعه تاریخی سعدآباد، با کاخ سبز،موزه برادران امیدوار و کوشک یا عمارت والی، در برابر موج‌ انفجار تاب نیاورده و آسیب سازه‌ای دیده است. در مرکز شهر، کاخ گلستان، همان تنها اثر ثبت جهانی تهران،درهایش شکسته، پنجره‌هایش فرو ریخته و تزئیناتش آسیب دیده‌اند؛ در تالار آینه، ایوان تخت مرمر و شمس‌العماره، آن‌چه سال‌ها دوام آورده بود، حالا نشانه‌های فروریختن دارد.   در همان حوالی، میدان ارگ و اطرافش دیگر آن شکل آشنا راندارند. کمی آن‌طرف‌تر، در میدان بهارستان، دو ساختمان آرت‌دکو آسیب دیده‌اند. ساختمان کلانتری در بازار تهران، بنایی که هیچ کارکرد نظامی نداشت، در اثر موج انفجار تخریب شده. ساختمان مجلس شورای ملی، مجلس سنا، و کاخ عشرت‌آباد هم از این آسیب‌ها در امان نمانده‌اند. در مجلس سنا، سقفی که با الهام از گنبد مسجد شیخ لطف‌الله طراحی شده بود، فرو ریخته، نوعی گفت‌وگو میان دو دوره معماری، که حالا قطع شده است.   این فقط بناها نیستند. در سطح شهر، میدان فردوسی، میدان نیلوفر و میدان هفتاد و دو نارمک هم در معرض آسیب قرار گرفته‌اند؛ مکان‌هایی که شاید «اثر تاریخی» به معنای کلاسیک نباشند، اما بخشی از حافظه زنده شهرند.   اصفهان، روایت را گسترده‌تر می‌کند. در میدان نقش جهان، کاشی‌ها فرو ریخته‌اند و ترک‌ها در سازه‌هادیده می‌شود. در عمارت عالی‌قاپو، این ترک‌ها عمیق‌تر شده‌اند. در باغ و کاخ چهلستون، که خود در فهرست میراث جهانی ثبت شده، آسیب‌ها فقط ظاهری نیستند؛ به ساختار رسیده‌اند. و مسجد جامع عباسی، یکی از شاخص‌ترین بناهای این میدان،از این موج بی‌نصیب نمانده است.   در چنین بناهایی، موج انفجار یعنی لرزش در عمق. و لرزش در عمق، یعنی تغییر در تعادل.   هنوز تصویر کامل این خسارت‌ها روشن نیست. دسترسی محدود است و بررسی‌ها ناقص‌اند. اما همان‌قدر که دیده شده، کافی است برای فهم یک چیز: این فقط تخریب نیست. یک جابه‌جایی است؛ در نسبت ایرانیان با گذشته.   در این میان، یک جمله گاهی تکرار شده! همان جمله‌ای که همیشه در بحث جنگ گفته می‌شود: «اگر خراب شود، دوباره می‌سازیم.»   اما همه چیز را نمی‌شود ساخت.   می‌شود کاخ را مرمت کرد، می‌شود دیوار را بالا آورد، می‌شود حتی شکل را تقلید کرد.   اما نمی‌شود کاخ گلستان و شمس العماره را دوباره «ساخت». نمی‌شود نقش جهان را از نو «به‌وجود آورد». نمی‌شود چهل‌ستون را با همان زمان، همان نور، همان سکوت بازگرداند.   زمان، مصالح نیست. قابل جایگزینی نیست.   نمی‌شود قرن‌ها را دوباره در یک سقف و مکان جا داد. نمی‌شود نور نشسته بر آینه‌های تالار آینه را تکرار کرد. نمی‌شود آن فرسایش آرام، آن عبور نسل‌ها را دوباره تولید کرد.   این‌ها ساخته نمی‌شوند؛ شکل می‌گیرند. و وقتی آسیب می‌بینند، جایگزین ندارند.   قوانین بین‌المللی هست، کنوانسیون‌ها هست، تعهدها در زمانه منازعات هست.   اما جنگ، همیشه فاصله‌ای با این‌ها دارد. و این فاصله، دقیقاً همان جایی است که سعدآباد، گلستان، بهارستان، و نقش جهان و چهل‌ستون و عالی‌قاپو در آن آسیب می‌بینند.   آنچه امروز در حال از دست رفتن است، فقط چند بنا نیست. یک لایه از تداوم است. تدام هویت یک ملت تداوم چیستی یک سرزمین کهن   بناها قرار بود بمانند، بیشتر از ما، بیشتر از نسل‌ها. قرار بود شاهد باشند، نه قربانی. اما جنگ، این نسبت را به‌هم می‌زند. و وقتی این اتفاق می‌افتد، دیگر فقط گذشته نیست که فرو می‌ریزد؛ خودِ ایده‌ی ماندگاری فرو می‌ریزد.

افغان عرعرزشی مفت خور از خانواده ادمکشان فاطمیون که هنوز دنیال تسخیر قدرت هستند.

گزارشات جدی از درگیری بین نیروهای سپاه و ارتش گویا سپاه از انتقال نیروهای زخمی ارتش به بیمارستان خودداری کرده است و تمامی آمبولانسها را برای نیروهای سپاهی به کار گرفته است و این اتفاق باعث ناراحتی پرسنل ارتش شده است.

@RezaVaisi آقای مراد ویسی عزیز به عنوان یک ایرانی ارمنی و از طرف ارامنه ایران و جهان، از شما ممنونم که اسم جاوید نام ارمنی «اجمین مسیحی» را در برنامه امشب خواندید.

همچنان ترسِ از دوشکای رو وانت و حیدر حیدر ملموس‌تر، واقعی‌تر، مصیبت‌بار و حتی دردناک‌تر از بمب‌افکن آمریکایی و پهپاد اسراییلیست.

Bibi! My enemy , your enemy, consider all of them in your list.

فکرش رو هم نمیکردی که در عرض ۲ ماه سرت بیاد و ندونی جنازه‌ی رهبر نفله‌شده‌ت رو تو کدوم یخچال نگه داری که نگنده، نه؟ زمین گرده. #DigitalBlakoutIran #IranMassacre

مزدوری که کشور را به اینجا رساند، کارش را خوب بلد بود.

برای امنیت مردم، ادرس این یابو رو بفرستین برا بی بی.

Happening tonight in Toronto, Canada: a vigil for Ali Khamenei. How does this not violate Canada’s laws against supporting terrorism? The Criminal Code and anti-terrorism legislation make it an offence to encourage terrorist acts or groups. But no one seems to care. 🇨🇦

Report this terorists to the American government, the Canadian government is a branch of the Revolutionary Guard.

RT @L0mpan: هرکس خواست با جنگ شما رو بترسونه به این عکس نگاه کنید و فراموش نکنید هیچ جنگی از این بدتر نیست. 👇

آقای #رائفی_پور عزیز، نمی دونم این چه طلسمی بود که سوزوندی ولی هر چی بود دمت گرم! خوب کار کرد... ۲۰ روز نکشید از شر #خامنه‌ای راحت شدیم! @raefipour

Iran before the Islamic Revolution.

SHOT IN THE HEAD. Many say leave the Iranian regime alone. But what do you say to the mother whose son was shot in the head by that same regime? It doesn’t just export terror abroad, it oppresses at home.